Srpska pravoslavna crkva 12. novembra obeležava praznik posvećen Stefanu Urošu II Milutinu Nemanjiću, u narodu poznatom kao Sveti kralj Milutin.
Kao jedan od najmoćnijih srpskih vladara u srednjem veku, Milutin je vladao skoro četrdeset godina, tokom kojih je Kraljevina Srbija započela značajno širenje ka jugu na račun Vizantije. Uspostavljanjem granice na liniji Ohrid – Prilep – Štip 1299. godine, srpskoj državi priključeni su severni delovi današnje Albanije i veći deo današnje Makedonije, dok su uspešni ratovi sa Bugarima doneli i trajno osvajanje Braničeva. Zahvaljujući tome, Srbija je postala ozbiljan politički i regionalni faktor.
Diplomatija, brakovi i vizantijski sjaj
Kralj Milutin se tokom vladavine ženio pet puta, čime je uspešno osiguravao sigurnost i mir na teritorijama osvojenim u ratovima. Pored političkih i vojnih uspeha, na srpski dvor – koji je dotad bio skroman – uveo je raskošan vizantijski protokol, dvorse ceremonije i visoke titule.
Najveći zadužbinar među Nemanjićima
Prema predanju, stupajući na presto, Milutin se zavetovao Bogu da će podići onoliko crkava koliko godina bude vladao. Sagradio je ukupno 42 crkve, i to ne samo širom Srbije, već i u Solunu, Sofiji, Carigradu, Jerusalimu i na Svetoj gori. Zbog svog nemerljivog doprinosa duhovnosti i graditeljstvu, srpska crkva ga je kanonizovala 1324. godine.
Nakon Kosovske bitke 1389. godine, mošti kralja Milutina sklonjene su u selo Trepča, da bi 1460. godine, usled najezde Turaka i epidemije kuge, mitropolit Siluan ih odneo u Bugarsku, gde se i danas nalaze, budući da ni Turci ni Ohridska arhiepiskopija nisu dozvolili njihov povratak u Srbiju, videći u njemu snažan simbol državnosti i samostalnosti.
juzno.rs
